Πορευόμαστε με ορίζοντα αναπνοής.
Μετά κρατάμε την πολύτιμη ανάσα μας.
Σχεδόν την ίδια στιγμή αγωνιούμε, βουλιάζουμε.
Πρέπει να παλέψουμε και πάλι για αέρα.
Ν' ανασάνουμε, όλα τ' άλλα μπορούν να περιμένουν.
Φευ, μιλάμε για το ζειν.
Θα τα καταφέρουμε άραγε;
Σάββατο 30 Ιουλίου 2011
Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


