Ασφυκτιούμε;

Πορευόμαστε με ορίζοντα αναπνοής.
Μετά κρατάμε την πολύτιμη ανάσα μας.
Σχεδόν την ίδια στιγμή αγωνιούμε, βουλιάζουμε.
Πρέπει να παλέψουμε και πάλι για αέρα.
Ν' ανασάνουμε, όλα τ' άλλα μπορούν να περιμένουν.


Φευ, μιλάμε για το ζειν.


Θα τα καταφέρουμε άραγε;